Αφού η έβδομη τέχνη αγγίζει τους τρικαλινούς… αφού το μικρό χρυσό αγαλματίδιο εμπνέει τους πάντες… αφού η καρέκλα του σκηνοθέτη είναι αναπαυτική και περιζήτητη (αυτή, μέχρι και Χίτσκοκ μπορεί να σε κάνει)… αφού η πρώτη δημιουργία είναι πάντα η καλύτερη….
Και αφού η αγάπη για τον κινηματογράφο δεν εξαντλείται στον νομό μας μόνο στην παρακολούθηση ταινιών…
Η πρώτη προσπάθεια της Κινηματογραφικής Λέσχης Τρικάλων για προβολή των δημιουργιών τρικαλινών σκηνοθετών, είναι γεγονός!
13-14/5/2013
Σήμερα  Δευτέρα 13 Μαΐου 2013, στην αίθουσα του Δημοτικού Κινηματογράφου, στον μύλο Ματσόπουλου, θα προβληθούν 11 ταινίες που δημιούργησαν τρικαλινοί σκηνοθέτες.
Ερασιτέχνες και επαγγελματίες, από τα Τρίκαλα μέχρι το Λος Αντζελες (!) θα παρουσιάσουν στο τρικαλινό κοινό τις προσπάθειές τους. Ταινίες για όλα τα γούστα, ταινίες με μεράκι και αγάπη, ταινίες έκφρασης. Μεγαλύτερης ή μικρότερης διάρκειας, με υπόθεση, με σχέδιο, με συναισθήματα, με σκοπό.
Η πρώτη μας προσπάθεια, το U made it Festival, θα αρχίσει και τις δύο ημέρες στις 21.45 και θα προβληθούν οι παρακάτω 11 ταινίες (δίπλα αναφέρεται η διάρκειά τους):

Δευτέρα 13 Μαΐου
Μεσάνυχτα: Απόστολος Τσατσαρώνης, 13΄
Ντοκιμαντέρ του Απόστολου Τσατσαρώνη, 5΄
Veteran: Τάσος Κορομηλάς 23΄
Dividing the island: Γιώργος Κόντος 20΄
F5,6: Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας 1,5΄
Werewolf: Βασιλένα Μητσιάδη, Νίκος Νταούλας 29΄

Τρίτη 14 Μαΐου
Κλειώ: Γυμνάσιο Οιχαλίας
Ζω οικολογικά: Μουσικό Σχολείο Τρικάλων
Το μαύρο μπουκέτο: Μουσικό Σχολείο Τρικάλων
Γιακουμολουκουμάκος: Αχιλλέας Κόκκοβας, 8,5΄
The steel wall of living together: Χασάναγας Νίκος 27΄

Σας περιμένουμε όλους!
Είσοδος ελεύθερη

http://kltrikala.blogspot.gr/

Ο Δήμος Τρικκαίων και το Δημοτικό Θέατρο Τρικάλων σε συνεργασία με ομάδα νέων και συντονιστή το Ζήκα Στέλιο, διοργανώνουν ένα εναλλακτικό φεστιβάλ με θέμα το Graffiti, το Skateboarding και τη μουσική.
Στις 11 Μαΐου, ημέρα Σάββατο, στο Skate park Τρικάλων (πρώην στρατόπεδο Παπαστάθη), από τις 10 πμ έως τις 11.45μμ, οι πολίτες των Τρικάλων θα μπορέσουν να δούνε Graffiti καλλιτέχνες από όλη την Ελλάδα, να καλλωπίζουν ζωντανά μεγάλες επιφάνειες τοίχων. Κατά τη διάρκεια της ημέρας θα διεξάγεται διαγωνισμός και επίδειξη Skateboarding στο skate park της πόλης μας υπό τη συνοδεία μουσικής από DJ's και από live τοπικών και ξένων συγκροτημάτων.
Να είστε όλοι εκεί!
Γραφείο Τύπου Δήμου Τρικκαίων

 Πάσχα εν Πόντω - Δύο υπέροχα έθιμα

της Λένας Σαββίδου

Ο πλούτος των εθιμικών δρώμενων της Μεγάλης Εβδομάδας που έφεραν οι πρόσφυγες από τον Πόντο, είναι ασύλληπτου εύρους και ομορφιάς. Ο χρόνος, δυστυχώς, πολλά από αυτά τα θάμπωσε στη μνήμη κι άλλα τα παράλλαξε στο πέρασμα του. Το ευτυχές όμως είναι πως μέσα από λαογραφικές μελέτες και καταγραφές πολύ μεγάλο μέρος τους έχει διασωθεί κι έτσι ακόμη κι αν δεν υπάρχουν ως κομμάτια του «εορταστικού» βίου μας, μπορούμε να τα εντοπίσουμε, να τα μελετήσουμε και φυσικά να τα ματαγαπήσουμε και να τους ξαναδώσουμε «ανάσα», εντάσσοντας τα στην σύγχρονη πραγματικότητα μας.
Ένα πολύ όμορφο έθιμο που μας έρχεται από την περιοχή του Ακ Νταγ Ματέν είναι οι Τουρνίκες. Το έθιμο αυτό το κατέγραψε ο Γ. Φωτιάδης στην εργασία του «Από τα πασχαλινά έθιμα του Ακ Δαγ Μαδέν» που δημοσιεύτηκε στον 38ο τόμο του Αρχείου Πόντου. Οι τουρνίκες ήταν τα αυγά που οι νοικοκυρές έβαφαν κι ετοίμαζαν για την Λαμπρή. Στο Ακ Νταγ Ματέν σε αντίθεση με ότι σήμερα επικρατεί, τα αυγά τα έβαφαν το Μεγάλο Σάββατο. Η συνήθεια να βάφονται αυγά ανήμερα του Μεγάλου Σαββάτου, κατά τον Φωτιάδη που φέρει στο φως και τη σχετική μαρτυρία, δεν έχει γνωστή προέλευση. Προσωπικά το θυμάμαι να συμβαίνει και στο δικό μας σπίτι-είμαστε πρόσφυγες από το χωριό Σιον (Επαρχίας Χαλδίας, τμήμα Χεροιάνων-Κελκίτ)- τουλάχιστον 40 χρόνια πριν, αρχές δεκαετίας του 70 και σταδιακά να εκλείπει και τα αυγά να βάφονται σταθερά πλέον την Μεγάλη Πέμπτη. Οι τουρνίκες δεν ήταν αποκλειστικά κόκκινα αυγά αλλά έχαιραν πλήθος χρωμάτων, όπως είναι το κίτρινο, το γαλάζιο και το πράσινο και πέραν των ωραίων χρωμάτων τους ήσαν πλουμιστές με όμορφα σχέδια. Τα αυγά που θα βαφόταν το Μεγάλο Σάββατο τα διάλεγαν από τα μέσα περίπου της Σαρακοστής και τα ξεχώριζαν σε εξαιρετικά γερά και σε…συνηθισμένα. Τα γερά έμεναν ξέχωρα από τα υπόλοιπα και ξέχωρα βαφόταν.
Ένα δεύτερο έθιμο που σχετίζεται με το βάψιμο των αυγών και που κι αυτό μας έρχεται από την περιοχή του Ακ Νταγ Ματέν, το παραθέτει πάλι ο Γ. Φωτιάδης στην παραπάνω αναφερθείσα μελέτη του και είναι το «καθίζνε τζιχτζιράνο». Το έθιμο αυτό το κρατούσαν οι μερακλήδες του τσουγκρίσματος των αυγών και σκοπό είχε να δώσει αυγά τέτοια που κυλούν και στέκονται στη μύτη και κατά το σπάσιμο τους ακούγεται θόρυβος σαν να σπάζει κέλυφος σαλιγκαριού. Για να το πετύχουν αυτό χρησιμοποιούσαν τη χόβολη. Την άνοιγαν και πάνω στη πυρακτωμένη πλάκα της έστρωναν στάχτη. Πάνω σε αυτή τη στάχτη τοποθετούσαν τα αυγά με τη μύτη προς τα κάτω και τα σκέπαζαν με ένα κιούπι. (Το κιούπι είναι το πήλινο σκεύος που σήμερα θα λέγαμε μικρό κανάτι ή μικρό πυθάρι). Από πάνω έριχναν τα αναμμένα κάρβουνα, τη χόβολη δηλαδή. Μέσα σε 24 ώρες ότι υπήρχε στο εσωτερικό του αυγού κατακαθόταν στη μύτη αυτού, ξεραινόταν, κολλούσε στον φλοιό και γινόταν σαν ένα σώμα με αποτέλεσμα όπως κι αν κυλούσε το αυγό να έρχεται να κάθεται στη μύτη, μιας κι εκεί πλέον είχε μετατοπιστεί κι όλο το βάρος του. Κατά το σπάσιμο αυτών των αυγών, όπως προαναφέρθηκε, δημιουργούταν ήχος ιδιαίτερος και οι μερακλήδες πρόβαλλαν το… μεράκι τους.
Σήμερα ο χρόνος που διαθέτουμε στο να προετοιμαστούμε για τη Λαμπρή ολοένα και λιγοστεύει. Αυτό μας αναγκάζει να σβήνουμε από το τεφτέρι μας, όσα μας καθυστερούν από τις επείγουσες εργασίες μας ή να τα αντικαθιστούμε με ότι γίνεται ταχύτερα κι ευκολότερα. Έτσι, αγοράζουμε τα κουλουράκια έτοιμα ψημένα από το φούρνο, τα τσουρέκια τα παραγγέλνουμε στο ζαχαροπλαστείο γιατί που χρόνος να ζυμώσουμε και τα τελευταία χρόνια δε βάφουμε μήτε αυγά μιας και κυκλοφορούν καλοβαμμένα και καλογυαλισμένα πασχαλινά αυγά στα ράφια των υπεραγορών. Ας αναλογιστούμε όμως τι χάνουμε έτσι…κι όχι μόνον μέσα από τον κόσμο των ηθών και των εθίμων μας, μα κυρίως μέσα από την ίδια μας την ψυχή που πλέον ξεχνά να ευφραίνεται και να αγάλλεται. Ξεχνά να συμμετέχει και να δημιουργεί.

http://tzourtzia.blogspot.gr/2013/04/60.html

Η Φωτογραφική Ομάδα Τρικάλων φιλοξενεί την Πέμπτη 25 Απριλίου 2013, στις 19:00, στο χώρο της ομάδας (Αλεξάνδρας 4 στα Τρίκαλα) τον Ανδρέα Κατσάκο ο οποίος θα παρουσιάσει ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι της φωτογραφικής του δουλειάς.
Μετά την παρουσίαση θα ακολουθήσει συζήτηση με τους παρευρισκόμενους.
Ο Ανδρέας Κατσάκος γεννήθηκε στην Λάρισα το 1973. Σπούδασε φωτογραφία στο Ι.Ι.Ε.Κ. E.S.P. Σήμερα εργάζεται στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. Με τη φωτογραφία ασχολείται ερασιτεχνικά από το 1996. Παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας στη Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας, όπου και είναι μέλος από το 1997. Παρουσίασε την φωτογραφική του δουλειά σε φωτογραφικά λευκώματα που έχει εκδώσει η Φ.Λ.Λάρισας και η φωτογραφική ομάδα «Φωτοπόροι». Δουλειά του επίσης δημοσιεύτηκε κατά καιρούς και σε διάφορα φωτογραφικά περιοδικά όπως το Photo Book, Αντιλήψεις, Φωτογράφος κ.ά. Έχει εκθέσει τις φωτογραφικές του εργασίες σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις ανά την Ελλάδα. Το 2005 δημιούργησε την πρώτη έκδοση του διαδικτυακού τόπου της Φωτογραφικής Λέσχης Λάρισας (http://www.fll.gr/). Από το 2006 έως το 2009 διετέλεσε μέλος της φωτογραφικής ομάδας «Φωτοπόροι», του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Ελευθερίου Κορδελιού. Το 2010 συνδημιούργησε το διαδικτυακό φωτογραφικό περιοδικό Fmag (http://www.fmag.gr/). Τα τελευταία χρόνια έχει επιμεληθεί και οργανώσει αρκετές εκθέσεις φωτογραφίας και διάφορες άλλες φωτογραφικές εκδηλώσεις.
Φωτογραφική Ομάδα Τρικάλων
http://phototrikala.blogspot.gr/  -  E: trikala.foto@gmail.com

 Του Ανδρέα Παππά
Επειδή υποθέτω πως όσα ακολουθούν είναι ενδεχόμενο να προκαλέσουν αντιδράσεις, σπεύδω να καταθέσω, ως εκ των προτέρων απάντηση, την πασίγνωστη ρήση του Σολωμού πως το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό. Καλό θα είναι να τη θυμόμαστε αυτή τη φράση κάθε φορά που η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός, η εθνική τύφλωση και μυθολογία οδηγούν σε απώλεια του κριτικού πνεύματος, ακρογωνιαίου λίθου του Διαφωτισμού αλλά και του δυτικού πολιτισμού γενικότερα, συκοφαντημένου από έναν τυφλό και στρεψόδικο αντιδυτικισμό, δεξιό και «αριστερό». Δύση και δυτικός πολιτισμός δεν είναι μόνο ο Μπους, αλλά και η δυνατότητα που έχει ο Μάικλ Μουρ να εμφανίζεται στη σκηνή κατά την απονομή των Οσκαρ, και να λέει στον Μπους «Ντροπή σας, κύριε πρόεδρε», υπό το (τηλεοπτικό) βλέμμα μερικών δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη, δίχως κανείς να διανοείται ότι θα μπορούσε να τον συλλάβει, να τον εξορίσει, να τον στείλει σε «στρατόπεδο αναμόρφωσης» ή απλώς να του κλείσει το μικρόφωνο. Σε ό,τι αφορά λοιπόν ορισμένους «πατριωτικούς» ή/και «αντιιμπεριαλιστικούς» μύθους που διακονούνται και διακινούνται συστηματικά στη χώρα μας, ιδού - δυστυχώς για όσους βολεύονται με αυτούς - ορισμένες «διορθωτικές επισημάνσεις».
1. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας δεν υπήρξαν βίαιοι εξισλαμισμοί στη μετέπειτα ελληνική επικράτεια. Οι Οθωμανοί, εφόσον οι υπόδουλοι λαοί κατέβαλλαν κανονικά τους φόρους που τους αναλογούσαν, δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Οι μαζικοί εξισλαμισμοί που παρατηρούνται στα Βαλκάνια (Βοσνία, Αλβανία κ.λπ.) έγιναν, κατά κανόνα, με τη θέληση εκείνων που αλλαξοπίστησαν, και ειδικότερα με σκοπό να έχουν καλύτερες σχέσεις με τον κατακτητή και να συμμετέχουν από καλύτερη θέση στη νομή και άσκηση της εξουσίας.

2.. H επάνδρωση των Γενιτσάρων, από ένα χρονικό σημείο και έπειτα τουλάχιστον, δεν γινόταν βιαίως, μέσω «παιδομαζώματος». Αντίθετα μάλιστα, όσο το σώμα αυτό αποκτούσε εξέχουσα θέση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αρκετοί γονείς προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν τη «σταδιοδρομία» των παιδιών τους μέσω της κατάταξής τους στους Γενίτσαρους.

3. Ουδέποτε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε - ή συνέτρεχε λόγος να υπάρξει - «κρυφό σχολείο», όπως τουλάχιστον αυτό έχει καταγραφεί στο εθνικό συλλογικό ασυνείδητο. Οποιος ήθελε μπορούσε να μάθει ελληνικά, σερβικά, βουλγαρικά κ.ο.κ. χωρίς να παρενοχλείται από τους κατακτητές, οι οποίοι - επαναλαμβάνω - ενδιαφέρονταν πρωτίστως, αν όχι σχεδόν αποκλειστικά, για την ομαλή καταβολή των κάθε είδους φόρων προς τον σουλτάνο.

4. Ο ρόλος της Εκκλησίας καθ' όλη αυτή την περίοδο υπήρξε τουλάχιστον αμφιλεγόμενος, αν όχι και αρνητικός σε αρκετές περιπτώσεις (προσοχή: της Εκκλησίας, όχι της θρησκείας). Τα παραδείγματα, πολλά και γνωστά, ξεκινούν από τους ανθενωτικούς της εποχής της Αλωσης και φθάνουν ως τις παραμονές του 1821, με τον λυσσαλέο πόλεμο κατά των οπαδών του Διαφωτισμού, των Φιλικών κ.λπ.

5. H εξέγερση που άρχισε το 1821 είχε ουσιαστικά κατασταλεί (μόνο μικρές εστίες αντίστασης απέμεναν, οι οποίες ήταν θέμα χρόνου να σβήσουν και αυτές), όταν τον Ιούλιο του 1827 οι Αγγλοι, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι αποφάσισαν να δημιουργηθεί ελληνικό κράτος, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει λίγους μήνες μετά η Ναυμαχία του Ναυαρίνου.

6. Μπορεί αυτό να μην αρέσει διόλου σε ορισμένους και να μην ταιριάζει με την εθνική μας μυθολογία, αλλά στους «δόλιους», «αναξιόπιστους» κ.ο.κ. Συμμάχους οφείλει, λοιπόν, εν πολλοίς η Ελλάδα την ανεξαρτησία της και την κρατική της (προσοχή: όχι την εθνική) υπόσταση. Οι ίδιοι αυτοί Σύμμαχοι, με την ίδια ή διευρυμένη «σύνθεση», ήταν επίσης εκείνοι που - και για δικούς τους βέβαια λόγους, αλλά το γεγονός παραμένει - προσέφεραν στην Ελλάδα τη Θεσσαλία το 1881, απέτρεψαν την προέλαση των Τούρκων προς την Αθήνα το 1897, έβαλαν την υπογραφή τους στη Συνθήκη των Σεβρών το 1920.

7. Στον ένοπλο αγώνα κατά των Τούρκων μετείχαν ποικίλων εθνικών προελεύσεων κάτοικοι του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου, των οποίων η εθνική συνείδηση βρισκόταν εν πολλοίς στο στάδιο της διαμόρφωσης. Τόσο ο «Θούριος» του Ρήγα, με τις αναφορές του στο πλήθος των υπόδουλων στους Οθωμανούς εθνοτήτων, όσο και η καταγωγή αρκετών πρωταγωνιστών της Επανάστασης (Αρβανίτες της Υδρας και των Σπετσών, Σουλιώτες, Βλάχοι, σλαβόφωνοι κ.ά.) βεβαιώνουν «του λόγου το ασφαλές».

8. Και πάλι όχι επειδή οι Σύμμαχοι είναι εξ ορισμού «φιλέλληνες» ή «μεγαλόψυχοι», αλλά επειδή η χώρα ευτύχησε να ακολουθήσει τότε πολιτική σωστών συμμαχιών και ανοιχτών οριζόντων (αντί να παίξει τον ρόλο της μικρής «ανάδελφης» που κάθεται και κλαίει), η Ελλάδα υπήρξε η μεγάλη ευνοημένη από τη «μοιρασιά» στα Βαλκάνια μεταξύ 1910 και 1920. Ετσι η Θεσσαλονίκη έγινε «συμπρωτεύουσα» της Ελλάδας, αν και το 1912 ο πληθυσμός τής πόλης περιλάμβανε περίπου 40% Εβραίους, 25% Τούρκους, 20% Ελληνες και 15% άλλους.

9. Οταν μιλάμε συνεχώς και με τόση ευκολία για «χαμένες πατρίδες», καλό θα είναι να μην ξεχνάμε πως «χαμένες πατρίδες» υπάρχουν για όλους εκείνους τους οποίους αφορούσε η ανταλλαγή πληθυσμών, και όχι μόνο για τους Ελληνες. Χρήσιμη, από αυτή την άποψη, θα ήταν και η παράθεση ορισμένων στοιχείων που συστηματικά αγνοούμε ή αποσιωπούμε, όπως ότι στα τέλη του 19ου αιώνα στο Ρέθυμνο οι μουσουλμάνοι ήταν περισσότεροι από τους χριστιανούς, ότι τα Γιαννιτσά ήταν μία από τις ιερές πόλεις των Τούρκων ή ότι το 1913 ο ελληνικός πληθυσμός του Κιλκίς ήταν λιγότερο από 5%!

10. Τέλος, όταν γίνεται λόγος για την εκδίωξη των ελληνικών πληθυσμών από την «προαιώνια κοιτίδα» τους Μικρά Ασία, μπορεί το σχήμα αυτό να χαϊδεύει τα αφτιά των κάθε λογής «ελληνόψυχων» και «πατριδολάγνων», αλλά - δυστυχώς και πάλι γι' αυτούς - η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Με εξαίρεση ορισμένους συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς, κυρίως στον Πόντο και στην Καππαδοκία, οι περισσότεροι από τους Ελληνες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν κάτω από δραματικές συνθήκες τη Μικρά Ασία το 1922-23 ήταν οικογένειες που, αναζητώντας καλύτερη τύχη, είχαν μεταναστεύσει εκεί από την ηπειρωτική Ελλάδα και από τα νησιά του Αιγαίου κατά τον 19ο αιώνα.

Αυτά, και μην ξεχνάμε: κάθε φορά που ο πειρασμός, με το πρόσωπο ενός αγγελικού στην όψη αλλά ιδιαίτερα επικίνδυνου ψευδοπατριωτισμού, χτυπά την πόρτα, ας τον ξορκίζουμε... με τη φράση του Σολωμού.

*Ο κ. Ανδρέας Παππάς είναι επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής. Διδάσκει στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης (ΕΚΕΜΕΛ). Από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο του «Υπο-γλώσσια, B´». Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Σαν σήμερα 25 Μαρτίου 1943 ένας μικρός 17χρονος Τρικαλινός Επονίτης ο Βασίλης Κουβέλας πήρε την ελληνική σημαία από το 4ο Δημοτικό Σχολείο όπου ήταν μαθητής και την άπλωσε στο Ιταλοκρατούμενο τότε Φρούριο Τρικάλων.
Για αυτή του την πράξη ο Βασίλης Κουβέλας, συνελήφθη, βασανίστηκε και απαγχονίστηκε. Οι Ιταλοί μετά την άθλια πράξη τους έθαψαν κρυφά τον μικρό 17χρονο λουστράκι των Τρικάλων  πάνω στο λόφο του Αηλιά.

Ξεκίνησε την λειτουργία της η 1η έκθεση παραδοσιακής φορεσιάς και χειροποίητου κοσμήματος στην Καλαμπάκα  από την περασμένη Παρασκευή και θα διαρκέσει μέχρι αύριο Κυριακή στις 14:00 το μεσημέρις.

Σαν Σήμερα πριν 70 Χρόνια 19 Μαρτίου τα Τρίκαλα βρίσκονταν, σε Αποκλεισμό και Καραντίνα Από τις 17 Μαρτίου 1943 ο ιταλός διοικητής των Τρικάλων εξέδωσε διαταγή σύμφωνα με την οποία οι κάτοικοι της πόλης των Τρικάλων απαγορεύονταν να βγαίνουν εκτός πόλης, ενώ τους εκτός Τρικάλων χωρικούς επιτρέπονταν να εισέρχονται στην πόλη και να πωλούν τα προϊόντα τους μόνον εφόσον μπορούσαν να αποδείξουν τον τόπο της καταγωγής τους.

To χόμπι της επάγγελμα και με μεγάλη μάλιστα επιτυχία έχει κάνει η σύζυγος του Δημήτρη Μητροπάνου, Βένια.
 Οταν πριν από περίπου τρία χρόνια άρχισαν τα προβλήματα υγείας του μεγάλου καλλιτέχνη, η Βένια Μητροπάνου, για να ξεφύγει από τη στενοχώρια της άρχισε να ασχολείται δειλά δειλά με τη ζωγραφική και στη συνέχεια με τα κοσμήματα.
Οπως αναφέρει η Espresso, η Βένια Κοντογιάννη-Μητροπάνου έχει κάνει επάγγελμα, με μεγάλη επιτυχία, αφού τα κοσμήματά της θεωρούνται εικαστικές δημιουργίες, αυτό που έκανε προσπαθώντας να βρει διέξοδο από τη στενοχώρια της και την αγωνία της κατά την περίοδο της αρρώστιας του συζύγου της.

Μιλώντας για την ενασχόλησή της αυτή πριν καιρό η σύζυγος του Δημήτρη Μητροπάνου είχε αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πάντα μου άρεσε να ασχολούμαι με τέτοια πράγματα. Μικρή έκανα μαθήματα σχεδίου για να δώσω στην ΑΣΚΤ, που δεν έδωσα ποτέ. Τελικά σπούδασα μάρκετινγκ και διαφήμιση, δούλεψα στον χώρο της δισκογραφίας, παντρεύτηκα και έκανα παιδιά. Εξακολουθούσαν όμως αυτά τα πράγματα να με γοητεύουν, γι' αυτό έκανα σεμινάρια μαριονέτας. Τελικά εκείνες τις δύσκολες μέρες που περάσαμε ξανάρχισα, για να ξεφεύγω λίγο, να ζωγραφίζω. Μετά έπεσε στα χέρια μου ένα σακουλάκι με παλιές χάντρες και κορδέλες κι έτσι έφτιαξα το πρώτο μου κολιέ. Και μετά, με μεγάλη ένταση, άρχισα να ψάχνω υλικά και να πειραματίζομαι».
Πηγή: iefimerida